Kortz door de bocht

De heer Teste neemt geen blad voor de mond (2)

De heer Teste blijft me achtervolgen. Na mijn overhaaste vertrek uit zijn landelijk onderkomen (zie vorige column) ontving ik van hem regelmatig e-mails, die vooral onthullen dat ik over andere zaken moet schrijven, dan vakanties in Frankrijk en bezoeken aan een Engels nationaal sportpark, waar nota bene niet werd getennist maar gehockeyd. Ik kan het niet helpen, ook ik ben behept met tekortkomingen. Dat schreef ik hem ook. En hij diende goed te begrijpen dat ik net als elke andere medewerker van het Pettblad wel eens te kampen heb met writers blocks en meer van die enge dingen. Kortom, ik heb mij kwetsbaar opgesteld.

Hij was meedogenloos. Hij vond het maar niks. Een tennisblad, ook al is het een clubblad, diende de leden alles te vertellen over tennis. Natuurlijk moet je ook schrijven over wat er op dat moment speelt binnen een club - 'je hebt nu eenmaal leden' - maar wat is erop tegen, zo denderde hij verder, om over tennis te schrijven, over zaken die er toe doen. Hij verweet mij waarom ik bijvoorbeeld nooit iets over Rod Laver heb geschreven. Rod Laver? Over die linkshandige Laver, dat lid van The Hall of Fame, het grote voorbeeld van alle huidige tennissers die iets te vertellen hebben, omdat ze bij de top horen?
Ik schreef hem dat als een lid was geïnteresseerd in dat roemrijke tennisverleden met zijn grote helden, hij gemakkelijk internet kan raadplegen en zelfs prachtige partijen via YOUTUBE kan bewonderen.
Mijn argumenten maakten geen indruk. Hij maakte me fijntjes duidelijk dat het gemiddelde lid er niets van weet. 'Desinteresse', schreef hij me, 'desinteresse in wat er ooit is geweest, want als je geen kennis hebt, hoe kun je dan gericht zoeken?' Mijn opmerking dat een dergelijk oordeel over onze leden zeer misplaatst was, kon hem niet vermurwen.
Als de kaarten zo geschud zijn, overwoog ik, dan moet ik het over een andere boeg gooien. Ik schreef de heer Teste of hij het goed vond dat ik een van zijn mails integraal kon publiceren in het Pettblad. Zijn reactie was meer dan enthousiast. 'Maar dan moet u wel een goede keuze maken', was zijn bemoeizuchtige reactie. Ik stelde hem voor dat ik mijn keuze voor publicatie hem kenbaar zou maken. Daarmee stemde hij in. Hij nam genoegen met eventueel commentaar mijnerzijds tussen haken. De leden moeten geen verkeerde indruk van mij krijgen heb ik hem succesvol voorgehouden. Dat vond hij goed. Enige sportiviteit kan ik hem niet ontzeggen. Hieronder volgt zijn meest recente e-mail.

Aan de redacteur van het Pettblad,

(Merk op dat de heer Teste niet schrijft: Geachte of Beste of iets dergelijks, liever niets dan Lieve trouwens).

Inmiddels heb ik enige correspondentie met u onderhouden met weinig succes overigens. Ik val met de deur in huis. U schrijft onder de titel: Kortz door de bocht. Volkomen misplaatst. De kop heeft niets met tennis te maken. Hoe heeft u een dergelijke kop kunnen bedenken? U bezit de kwalificatie: redacteur. U verdient die niet. (Deze kop is bedacht door Marc Smits die vele jaren het Pettblad als hoofdredacteur zijn roem verschafte. Tijdens een legendarische redactievergadering is gekozen voor deze kop, die ook een andere had kunnen zijn. Zelf stelde ik voor: Kortzsluiting. Die viel meteen af, omdat de redactie vond dat ik dan wellicht geneigd zou zijn te kritisch te schrijven, mijn aard kennende. Kijk, daar heb je nu een goede redactie voor nodig om je beperkte horizon te verbreden. Legendarisch waren deze vergaderingen ook o.a. door de wijn van Verlinden, die rijkelijk vloeide en uiterst secuur gekozen werden bij elk gerecht door Gode. Een kniesoor die valt over de 'kwalificatie' redacteur).
U schrijft over tennis, omdat u in de veronderstelling verkeert er iets van te weten. Uit uw stukken blijkt uw gemankeerde kennis over tennis. Eigenlijk zou u het zwijgen moeten worden opgelegd. Helaas verkeer ik niet in de positie daarvoor te zorgen. En als u mij vertelt dat uw positie als redacteur een verzoek was van een oud-hoofdredacteur, dan blijkt daar alleen maar uit hoe het gesteld is met de kennis over tennis, bij u en bij die schrijvers over tennis. Over Rod (linkshandige) Laver heb ik u gesproken. U moet zich net als tennissers spiegelen aan grote voorbeelden. U geeft er blijk van u in het ongewisse te begeven en u schrijft zonder enige kennis van zaken. Hebt u zich overigens ooit afgevraagd waar die telling bij tennis vandaan komt? Dat is heel interessant en u heeft daar ook nooit over geschreven. Het gaat om kennis redacteurtje! Vroeger toen tennis net was uitgevonden, was een klok het telraam. Elke 'game' leverde 4 punten op. Vandaar 15, 30, 40 (vroeger 45) en 60. En weet u waar 'Love' vandaan komt? Het tennisspel is een Franse uitvinding en als je nul punten scoorde zei men
l'oeuf, want een ei lijkt op een nul. En het Franse l'oeuf is verworden tot love. Kijk, daar staat u van te kijken!
Ach ik kan u nog veel meer dingen vertellen over tennis, maar dat zoekt u nu maar zelf uit. Ik heb u de weg gewezen.
Met groet,

De heer Teste
Deskundige op tennisgebied

Omdat ik de heer Teste niet langer meer serieus kon nemen, schreef ik hem of hij wist waarom melk zuur wordt bij onweer. Je moet toch wat als veelbelovend recreant. Het antwoord moet ik nog krijgen.

Peter Kortz