Emma
10/01/26 15:19
EMMA
De dichter had gezegd, dat als zij een orgasme had er een bakelieten geur uit haar schoot opsteeg. Zij was gevallen voor zijn lichtbruine huid, in de winter leerde zij hem kennen. Zij wilde alles van hem weten. Hij liet haar een document zien, dat hij van zijn moeder had gekregen, een uittreksel van de Praefectura Apostolica Bandjermasin, een Extractum ex registro baptismali stationis Balikpapan. De naam M. Gloudemans prijkte erop. Door hem was hij gedoopt in zijn kerk St-Theresia, die hij zelf gebouwd had, te bereiken via een steile weg omhoog en dan stond je voor een zeer Brabantse kerk. Vol tederheid had zijn moeder over bouwpastoor Tuan Glou gesproken.
Niet veel later trok hij bij haar in en zij raakte nog meer verslingerd aan hem, maar nooit zou ze hem dat vertellen, bang als ze was hem te verliezen. Zij had hem eens gezegd dat ze wel in zijn binnenzak zou willen zitten om te kunnen zien wat hij deed, zodat ze deelgenoot was van zijn leven. Hij had alleen maar geglimlacht en gezegd dat hij het een leuke gedachte vond. Ze schilderde in die tijd en haar figuratieve schilderijen naar door Frederik gemaakte foto's vond hij mooi- er dan zijn eigen fotografieën. Hij had nooit goed begrepen waarom ze haar eigen werk zo misprees. Ze vond figuratief maar niks. Als hij bezoek had, dan werden haar schilderijen bewonderd en steevast kreeg hij de vraag: 'Schilder jij?' Zij hield niet van zijn bezoek, dat stevig wijn dronk en rookte en was dus uithuizig. 'Nee,' zei Fremel, 'kon ik het maar, mijn vriendin, die schildert.' Nooit vertelde hij dat ze vaak zijn foto's gebruikte.
Later betrok hij een optrekje aan de markt boven een café, toen zijn leven met haar hem steeds meer ging verstikken. Hij had zich alleen afgevraagd of die verstikking niet vooral door hem zelf was veroorzaakt. Gedesillusioneerd verdween zij uit zijn leven. En Fremel was alleen.
Lees verder onder: Toneel/Sterk verhaal: Emma
VEEL PLEZIER
De dichter had gezegd, dat als zij een orgasme had er een bakelieten geur uit haar schoot opsteeg. Zij was gevallen voor zijn lichtbruine huid, in de winter leerde zij hem kennen. Zij wilde alles van hem weten. Hij liet haar een document zien, dat hij van zijn moeder had gekregen, een uittreksel van de Praefectura Apostolica Bandjermasin, een Extractum ex registro baptismali stationis Balikpapan. De naam M. Gloudemans prijkte erop. Door hem was hij gedoopt in zijn kerk St-Theresia, die hij zelf gebouwd had, te bereiken via een steile weg omhoog en dan stond je voor een zeer Brabantse kerk. Vol tederheid had zijn moeder over bouwpastoor Tuan Glou gesproken.
Niet veel later trok hij bij haar in en zij raakte nog meer verslingerd aan hem, maar nooit zou ze hem dat vertellen, bang als ze was hem te verliezen. Zij had hem eens gezegd dat ze wel in zijn binnenzak zou willen zitten om te kunnen zien wat hij deed, zodat ze deelgenoot was van zijn leven. Hij had alleen maar geglimlacht en gezegd dat hij het een leuke gedachte vond. Ze schilderde in die tijd en haar figuratieve schilderijen naar door Frederik gemaakte foto's vond hij mooi- er dan zijn eigen fotografieën. Hij had nooit goed begrepen waarom ze haar eigen werk zo misprees. Ze vond figuratief maar niks. Als hij bezoek had, dan werden haar schilderijen bewonderd en steevast kreeg hij de vraag: 'Schilder jij?' Zij hield niet van zijn bezoek, dat stevig wijn dronk en rookte en was dus uithuizig. 'Nee,' zei Fremel, 'kon ik het maar, mijn vriendin, die schildert.' Nooit vertelde hij dat ze vaak zijn foto's gebruikte.
Later betrok hij een optrekje aan de markt boven een café, toen zijn leven met haar hem steeds meer ging verstikken. Hij had zich alleen afgevraagd of die verstikking niet vooral door hem zelf was veroorzaakt. Gedesillusioneerd verdween zij uit zijn leven. En Fremel was alleen.
Lees verder onder: Toneel/Sterk verhaal: Emma
VEEL PLEZIER
