Emma
10/01/26 15:19
EMMA
De dichter had gezegd, dat als zij een orgasme had er een bakelieten geur uit haar schoot opsteeg. Zij was gevallen voor zijn lichtbruine huid, in de winter leerde zij hem kennen. Zij wilde alles van hem weten. Hij liet haar een document zien, dat hij van zijn moeder had gekregen, een uittreksel van de Praefectura Apostolica Bandjermasin, een Extractum ex registro baptismali stationis Balikpapan. De naam M. Gloudemans prijkte erop. Door hem was hij gedoopt in zijn kerk St-Theresia, die hij zelf gebouwd had, te bereiken via een steile weg omhoog en dan stond je voor een zeer Brabantse kerk. Vol tederheid had zijn moeder over bouwpastoor Tuan Glou gesproken.
Niet veel later trok hij bij haar in en zij raakte nog meer verslingerd aan hem, maar nooit zou ze hem dat vertellen, bang als ze was hem te verliezen. Zij had hem eens gezegd dat ze wel in zijn binnenzak zou willen zitten om te kunnen zien wat hij deed, zodat ze deelgenoot was van zijn leven. Hij had alleen maar geglimlacht en gezegd dat hij het een leuke gedachte vond. Ze schilderde in die tijd en haar figuratieve schilderijen naar door Frederik gemaakte foto's vond hij mooi- er dan zijn eigen fotografieën. Hij had nooit goed begrepen waarom ze haar eigen werk zo misprees. Ze vond figuratief maar niks. Als hij bezoek had, dan werden haar schilderijen bewonderd en steevast kreeg hij de vraag: 'Schilder jij?' Zij hield niet van zijn bezoek, dat stevig wijn dronk en rookte en was dus uithuizig. 'Nee,' zei Fremel, 'kon ik het maar, mijn vriendin, die schildert.' Nooit vertelde hij dat ze vaak zijn foto's gebruikte.
Later betrok hij een optrekje aan de markt boven een café, toen zijn leven met haar hem steeds meer ging verstikken. Hij had zich alleen afgevraagd of die verstikking niet vooral door hem zelf was veroorzaakt. Gedesillusioneerd verdween zij uit zijn leven. En Fremel was alleen.
Lees verder onder: Toneel/Sterk verhaal: Emma
VEEL PLEZIER
De dichter had gezegd, dat als zij een orgasme had er een bakelieten geur uit haar schoot opsteeg. Zij was gevallen voor zijn lichtbruine huid, in de winter leerde zij hem kennen. Zij wilde alles van hem weten. Hij liet haar een document zien, dat hij van zijn moeder had gekregen, een uittreksel van de Praefectura Apostolica Bandjermasin, een Extractum ex registro baptismali stationis Balikpapan. De naam M. Gloudemans prijkte erop. Door hem was hij gedoopt in zijn kerk St-Theresia, die hij zelf gebouwd had, te bereiken via een steile weg omhoog en dan stond je voor een zeer Brabantse kerk. Vol tederheid had zijn moeder over bouwpastoor Tuan Glou gesproken.
Niet veel later trok hij bij haar in en zij raakte nog meer verslingerd aan hem, maar nooit zou ze hem dat vertellen, bang als ze was hem te verliezen. Zij had hem eens gezegd dat ze wel in zijn binnenzak zou willen zitten om te kunnen zien wat hij deed, zodat ze deelgenoot was van zijn leven. Hij had alleen maar geglimlacht en gezegd dat hij het een leuke gedachte vond. Ze schilderde in die tijd en haar figuratieve schilderijen naar door Frederik gemaakte foto's vond hij mooi- er dan zijn eigen fotografieën. Hij had nooit goed begrepen waarom ze haar eigen werk zo misprees. Ze vond figuratief maar niks. Als hij bezoek had, dan werden haar schilderijen bewonderd en steevast kreeg hij de vraag: 'Schilder jij?' Zij hield niet van zijn bezoek, dat stevig wijn dronk en rookte en was dus uithuizig. 'Nee,' zei Fremel, 'kon ik het maar, mijn vriendin, die schildert.' Nooit vertelde hij dat ze vaak zijn foto's gebruikte.
Later betrok hij een optrekje aan de markt boven een café, toen zijn leven met haar hem steeds meer ging verstikken. Hij had zich alleen afgevraagd of die verstikking niet vooral door hem zelf was veroorzaakt. Gedesillusioneerd verdween zij uit zijn leven. En Fremel was alleen.
Lees verder onder: Toneel/Sterk verhaal: Emma
VEEL PLEZIER
Wordt het nog wat die N65?
06/01/26 14:25
De N65 of is VKA+ echt de best denkbare oplossing?
We zitten in het zeventiende jaar des Heren sinds deze luisterrijke weg onderwerp van gesprek werd, want er moest iets gebeuren. Het kon niet langer zo. Een zeer drukke weg, die het groene dorp Vught bloedend in tweeën splijt en zo de bewoners opscheept met een hopeloos verdeeld dorp. Bewoners worden al jarenlang geteisterd door verkeerslawaai, drukte, onveiligheid, ernstige gevolgen voor gezondheid en natuur - een zieltogende Campina, een Nationaal Park dat besmet is met stikstof, en ga zo maar door.
En wat is het resultaat, sinds het goede idee om een tunnel te graven verlaten is? Er zou een pilot komen om vast te stellen of een 50-kilometerweg een bijdrage zou zijn aan een oplossing.
Niet lachen: die pilot ging niet door. Inmiddels zijn er al miljoenen uitgegeven en wat hebben we nu?
Helemaal niets. Oh ja, Korte Termijn Maatregelen, maar die worden ongetwijfeld lange termijn maatregelen. Dit jaar in de zomer geloof ik, worden we weer bijgepraat. Nou, ik kom niet luisteren.
Waarom niet?
Lees verder in: map N65
We zitten in het zeventiende jaar des Heren sinds deze luisterrijke weg onderwerp van gesprek werd, want er moest iets gebeuren. Het kon niet langer zo. Een zeer drukke weg, die het groene dorp Vught bloedend in tweeën splijt en zo de bewoners opscheept met een hopeloos verdeeld dorp. Bewoners worden al jarenlang geteisterd door verkeerslawaai, drukte, onveiligheid, ernstige gevolgen voor gezondheid en natuur - een zieltogende Campina, een Nationaal Park dat besmet is met stikstof, en ga zo maar door.
En wat is het resultaat, sinds het goede idee om een tunnel te graven verlaten is? Er zou een pilot komen om vast te stellen of een 50-kilometerweg een bijdrage zou zijn aan een oplossing.
Niet lachen: die pilot ging niet door. Inmiddels zijn er al miljoenen uitgegeven en wat hebben we nu?
Helemaal niets. Oh ja, Korte Termijn Maatregelen, maar die worden ongetwijfeld lange termijn maatregelen. Dit jaar in de zomer geloof ik, worden we weer bijgepraat. Nou, ik kom niet luisteren.
Waarom niet?
Lees verder in: map N65
De Tour
25/07/25 13:22 Filed in: Wielrennen
De tour de France
In de familie-app noteerde ik op donderdag 17 juli dat de tour beslist is. Moet Pogacar natuurlijk niet nog eens vallen. Of eventueel andere gekke dingen doen.
Als je goed luistert naar het commentaar van deskundigen in de wielersport dan hoor je steeds opmerkingen die proberen ons te doen geloven dat Vingegaard nog een kans maakt. Ik zeg je, hij maakt geen enkele kans.
Pogacar is superieur en laat dat overduidelijk zien vanaf de Pyreneeën.
Gisteren donderdag 24 juli tijdens de rit naar Courchevel Col de la Loze en gewonnen door B. O'Connor, had Pogacar opnieuw kunnen toeslaan. Hij had makkelijk de rit kunnen winnen. Op zijn sloffen, hij hoeft niet eens op de pedalen te gaan staan. Maar waarom zou hij? Het enige wat hij hoeft te doen met zo'n 4 minuten voorsprong, bij zijn naaste belager blijven, door Mart Smeets de saaiste renner uit het peloton genoemd.
Mooie bijvangst is dat hij, Pogacar, een ander succes gunt.
En wat doet de Sloveen vervolgens? Hij peert 'm vlak voordat ze op de top zijn en de Deen met zijn ploeg en tactiek heeft alle moeite voor niets gedaan en veel belangrijker, hij kan hem gewoon niet volgen.
Hij is niet slecht, maar de nummer 1 is gewoon vele malen beter.
De tactiek van Visma-Lease a Bike werkt niet, om de doodeenvoudige reden dat Pogacar boven iedereen uitsteekt. En de tactische weg en strategie van Pogacar munt uit door eenvoud. Zo win je de tour, in alle eenvoud, als je maar de beste bent.
Desondanks analyseert de pers erop los en wil de kijker en luisteraar over van alles en nog wat inlichten inzake de prachtige wielersport - bedenk wel dat ik een groot liefhebber ben - maar waarom?
Om ons te plezieren in de hoop dat we blijven kijken.
Natuurlijk kan men niet zeggen dat Visma-Lease a Bike tegen de bierkaai vecht. In dat geval kan iedereen naar huis gaan of de tv naar een ander programma switchen of zelf gaan fietsen.
De strijd om de andere truien kan nog wat vuurwerk opleveren.
En nog een reden om te blijven kijken: de werkelijk schitterende beelden van dat overweldigend mooie Frankrijk.
Daarom ben ik blij dat Mathieu van der Poel de eerste 10 dagen van de tour er een feest van gemaakt heeft. Een feest om naar hem en zijn makkers te kijken.
Ik wens hem snelle beterschap.
In de familie-app noteerde ik op donderdag 17 juli dat de tour beslist is. Moet Pogacar natuurlijk niet nog eens vallen. Of eventueel andere gekke dingen doen.
Als je goed luistert naar het commentaar van deskundigen in de wielersport dan hoor je steeds opmerkingen die proberen ons te doen geloven dat Vingegaard nog een kans maakt. Ik zeg je, hij maakt geen enkele kans.
Pogacar is superieur en laat dat overduidelijk zien vanaf de Pyreneeën.
Gisteren donderdag 24 juli tijdens de rit naar Courchevel Col de la Loze en gewonnen door B. O'Connor, had Pogacar opnieuw kunnen toeslaan. Hij had makkelijk de rit kunnen winnen. Op zijn sloffen, hij hoeft niet eens op de pedalen te gaan staan. Maar waarom zou hij? Het enige wat hij hoeft te doen met zo'n 4 minuten voorsprong, bij zijn naaste belager blijven, door Mart Smeets de saaiste renner uit het peloton genoemd.
Mooie bijvangst is dat hij, Pogacar, een ander succes gunt.
En wat doet de Sloveen vervolgens? Hij peert 'm vlak voordat ze op de top zijn en de Deen met zijn ploeg en tactiek heeft alle moeite voor niets gedaan en veel belangrijker, hij kan hem gewoon niet volgen.
Hij is niet slecht, maar de nummer 1 is gewoon vele malen beter.
De tactiek van Visma-Lease a Bike werkt niet, om de doodeenvoudige reden dat Pogacar boven iedereen uitsteekt. En de tactische weg en strategie van Pogacar munt uit door eenvoud. Zo win je de tour, in alle eenvoud, als je maar de beste bent.
Desondanks analyseert de pers erop los en wil de kijker en luisteraar over van alles en nog wat inlichten inzake de prachtige wielersport - bedenk wel dat ik een groot liefhebber ben - maar waarom?
Om ons te plezieren in de hoop dat we blijven kijken.
Natuurlijk kan men niet zeggen dat Visma-Lease a Bike tegen de bierkaai vecht. In dat geval kan iedereen naar huis gaan of de tv naar een ander programma switchen of zelf gaan fietsen.
De strijd om de andere truien kan nog wat vuurwerk opleveren.
En nog een reden om te blijven kijken: de werkelijk schitterende beelden van dat overweldigend mooie Frankrijk.
Daarom ben ik blij dat Mathieu van der Poel de eerste 10 dagen van de tour er een feest van gemaakt heeft. Een feest om naar hem en zijn makkers te kijken.
Ik wens hem snelle beterschap.
